Δείξτε μου άλλη μια χώρα στον πλανήτη Γη, που να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στη δική μας: να θεωρείται σπουδαίος, αυτός που ειρωνεύεται την Ελλάδα, τον νεοέλληνα και βγάζει «διανοητικές φλύκταινες» στο άκουσμα της λέξης Ελληνική Πατρίδα.
«Ελλάδα, μάνα του καημού», που θα ’λεγε κι ο ρεμπέτης.
Παλιότερα είχαμε τα διάφορα «ιδεολογήματα» του τύπου: «η ψωροκώσταινα Ελλάδα» και «έχουμε ανάγκη ισχυρών προστατών», γιατί «εμείς δεν είμαστε για πολλά άξιοι»...
Και για να μας «κομπλεξάρουν» περισσότερο, έντυναν την ψυχή μας, δηλ. τις ρίζες, τις παραδόσεις, τη δόξα και τη λεβεντιά μας, με ρούχα αποκριάτικα και την περιέφεραν στα τσίρκα της οικουμένης.
Μας άφηναν, εμάς, τους κληρονόμους μιας μοναδικής Παιδείας, που τροφοδοτεί και κατευθύνει, ακόμα σήμερα, τα πνεύματα των ερευνητών, τόσο των επιστημονικών εργαστηρίων, όσο και των αξιών και της δυναμικής της ανθρώπινης περιπέτειας στη ζωή, να φυτοζωούμε «επιστημονικώς» και την κληρονομιά μας να την καρπούνται άλλοι.
Και μεις, να μαθαίνουμε στο Δημοτικό την ιστορία των Εβραίων και στο Γυμνάσιο των Περσών.
...«Δαρείου και Παρυσάτιδος»... και «πώς ο Ιακώβ εξαπάτησε τον πατέρα του»!...
Και ο Άνθρωπος, ο του «πολλά τα δεινά κούδέν ανθρώπου δεινότερον πέλλει», κατάντησε «δούλος του θεού», δούλος του παλατιού, δούλος της «προστάτιδος δυνάμεως».
Κι όμως κρατηθήκαμε «απ’ το μικρό κλαδί της άκρης των ονείρων μας»• και μέσα στην ψυχή μας, τα δόντια του Ήλιου της συλλογικής μας Μνήμης κατάτρωγαν τις κρούστες του αφελληνισμού μας...
Σήμερα τα τρωκτικά του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού δρουν πιο ύπουλα. Με Δούρειο Ίππο τη δημοσιογραφία της «αντί» και «παρά» πληροφόρησης. Με τη «μαθησιακή παρέμβαση» της διανόησης των «ωνητών» και «ονηλατών» ή κοινώς «θολούρας»• κάποιων που, όταν αποτυγχάνουν ως επιστήμονες, λογοτέχνες ή καλλιτέχνες, δηλώνουν ιστορικοί, κριτικοί, διανοούμενοι, «στρατευμένοι του πνεύματος», (βεβαίως στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις), και καθιερώνονται ως τέτοιοι απ’ τα αλληλοπροβαλλόμενα και αλληλοϋποστηριζόμενα «κυκλώματα» της εθνικής και κοινωνικής μας δομής.
Αποτέλεσμα: αυτοί που συναγωνίζονται μεταξύ τους σε ειρωνικά σχόλια για την Ελλάδα και τους Έλληνες, ή αμφισβητούν την προέλευσή τους, την ιστορική τους συνέχεια και διαδρομή, τους αγώνες και τις αξίες τους, τα έργα και τις δόξες τους, αυτοί να είναι οι «σπουδαίοι». Είναι οι συνειδητοποιημένοι διανοούμενοι- είναι οι IN...
Οι «άλλοι» είναι αφελείς, ή άσημοι εργάτες του πνεύματος, της επιστήμης, της φάμπρικας ή του γραφείου- που δεν καταλαβαίνουν τη «δυστυχία... τού να είσαι Έλληνας»• που δεν αποφασίζουν να ξεκρεμάσουν απ’ το εικονοστάσι της ψυχής τους τον πρόγονο Βελουχιώτη, Βενιζέλο, Ηράκλειτο, Περικλή, την πρόγονο Μπουμπουλίνα, Ασπασία, Υπατία...
Που δεν παύουν να μαθαίνουν και να «οικειοποιούνται» τον Όμηρο- εφ’ όσον ο Όμηρος «δεν μας ήξερε ως Έλληνες» - και δεν έχει «καμιά σχέση με μας»!!!
«Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» τους μας τα σερβίρουν «με το πρώτο μας το γάλα», έτσι που, όταν ανακαλύψουμε την απάτη, να συμπαρασύρουμε στο «γκρέμισμα» και την Αλήθεια, σ’ ό,τι μας αφορά. Και μεις, τους δικαιολογούμε ως αποτέλεσμα του καθεστώτος εξάρτησης. Άλλοτε τους πιστεύουμε, επειδή φορούν τη μάσκα των εκφραστών των πιο μύχιων πόθων μας: για πρόοδο, αλήθεια, δικαιοσύνη, γνώση κι ανθρωπιά.
Μα αυτοί: -παίρνουν τα οράματά μας και τα παραδίδουν στη χλεύη•
-παίρνουν τα όνειρά μας «κι επειδή δεν ξέρουν να τα διαβάσουν τα ποδοπατούν»•
-παίρνουν τις αρετές μας κι όσες δεν μπορούν να τις μεταλλάξουν σε «κακίες» μας, τις γελοιοποιούν ως συμπτωματικές εκφράσεις και πράξεις του λαού μας•
-παίρνουν τα ελαττώματά μας, (που φροντίζουν να τα μεγιστοποιούν καλλιεργώντας τα και μέσω της παραπληροφόρησης και της αποξένωσής μας απ’ τον εαυτό μας), και τα προβάλλουν ως γενετικά στίγματα του λαού μας.
Μα οι κάθε λογής «ελληνομπαίχτες» δεν γνωρίζουν, ότι η Ελλάδα «είναι στα χέρια του θανάτου άχρηστο σκεύος» κι ότι ο Έλληνας, ο ηλιοπότης και μύστης της ειρήνης στο ναό της δικαιοσύνης, έχει προ πολλού μόνος απελπίσει το θάνατο. Εμείς όμως, ο Λαός, που ξέρουμε τους εχθρούς που βολτάρουν ανάμεσά μας, μασκαρεμένοι ως «φίλοι», «στάξαμε λεμόνι στη συνείδησή» μας και τους φωνάζουμε καταπρόσωπο:
«Νυν και Αιέν ο Έλλην ο μικρός, ο Μέγας»...
Μαρία Τζάνη, Έξόρμηση 11.10.1987