Ο ψυχρός πόλεμος έχει προ πολλού τελειώσει. Τα «τείχη του αίσχους» έπεσαν κι όλοι πιστέψαμε, πως θα μπορέσουν, επιτέλους, οι ισχυροί της Γης, να συμφωνήσουν στην αναγκαιότητα της Ειρήνης, προτάσσοντας το δικαίωμα της ζωής μας. Έτσι πιστέψαμε εμείς οι άνθρωποι, «οι αφελείς περιηγητές του αιώνα» μας. Γιατί τις ίδιες ώρες που λαμπύριζαν οι δικές μας ελπίδες για παγκόσμια Ειρήνη, οι: «Σελτζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν, Χαζάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν, Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι και ερεβομανείς» ξανάρχιζαν να «κοπροκρατούν το μέλλον» μας.
Και με τη δίκιά τους εντολή «οι κυβερνήτες μας κρυφά μέτρησαν την ανθρώπινη πραμάτεια τους και κήρυξαν τον πόλεμο». Κι άρχισε για μας ο εφιάλτης του τρίτου παγκοσμίου πολέμου «κατά πως δείχνουν τα πράγματα».
Όχι πως μας έλλειψαν ποτέ οι πόλεμοι. Σ’ όλο το διάστημα των πενήντα χρόνων, απ’ το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, είχαμε, δυστυχώς, αρκετούς τοπικούς πολέμους, που κόστισαν στην ανθρωπότητα τρομαχτικά σε ανθρώπινα θύματα, πόρους, καταστροφή του περιβάλλοντος και των ανθρωπίνων επιτευγμάτων.
Παράλληλα, προσπαθούσαν να εκμαυλίσουν τη συνείδησή μας, να απονευρώσουν την ανθρωπιά μας, να αμβλύνουν τις ευαισθησίες μας, εφ’ όσον τους συνηθίζαμε και βολευόμαστε στη λογική του «δε βαριέσαι, στο κάτω κάτω δεν μας αφορά• είναι μακρυά από εμάς».
Και να τώρα- ο πόλεμος είναι «προ των πυλών μας».
Αναλογισθείτε πόσο άνετα μας χειρίζονται... Απ’ την πρώτη στιγμή ο πόλεμος μπήκε στα σπίτια μας με τη μορφή ενός τηλεοπτικού show, που μέρα νύχτα μας το παρέχει η καλή διεθνής τηλεοπτική εταιρεία CNN κατ’ αποκλειστικότητα! Αυτό της δίνει και μια φανταστική δυνατότητα καθολικής και ανεμπόδιστης «πλύσης εγκεφάλου», η οποία διαμορφώνει τις αντιλήψεις μας για τα γεγονότα και τις αιτίες τους, ενεργοποιεί ή καθησυχάζει τους φόβους μας, μεταπλάθει τις συναισθηματικές μας φορτίσεις, καθορίζει πότε και σε ποιον θα ρίξουμε το φταίξιμο, πότε και σε ποιον θα καταλογίσουμε τ’ άδικο. Και στα ενδιάμεσα με τα διαφημιστικά «spots», μαθαίνουμε τις ανάγκες μας τις καταναλωτικές, όσες ακόμα δεν γνωρίζαμε.
Ποιος πληροφορεί τις «μάζες»:
- ότι, την ίδια ώρα που τα μάτια όλων μας είναι στραμμένα στην οθόνη παρακολουθώντας το... υπερθέαμα «ο πόλεμος στον Κόλπο», τα τανκς αλωνίζουν στη Λιθουανία κι ο καλός κύριος «Γκόρμπυ» κοιμάται ήσυχος, αφού έδωσε τη συγκατάθεσή του για την επίθεση στον καλό και δυνατό κύριο Μπους;
- ή ότι την ίδια ώρα καταληστεύονται οι φυσικοί πόροι κάποιων χωρών κι οι άνθρωποί τους γίνονται φτωχότεροι και πιο απελπισμένοι;
- ή ότι σε γειτονικές μας χώρες λείπουν τα είδη πρώτης ανάγκης και στη δική μας τη χώρα αγκομαχοΰμε να εξασφαλίσουμε τα στοιχειώδη για τη ζωή μας, την ώρα που περιδεείς και ανήμποροι ν’ αντιδράσουμε, παρακολουθούμε τον πλούτο το δικό μας και των άλλων ανθρώπων να γίνεται φωτιά κι αντάρα «υψηλών προδιαγραφών τεχνολογίας» σκοτώνοντας ανθρώπους και καταστρέφοντας τον πλανήτη μας;
Γιατί, ενώ βλέπουμε και ξαναβλέπουμε με τρόμο τα φονικά όπλα κι αγανακτούμε απολύτως δικαιολογημένα με τις μανάδες και τα παιδιά στο Ισραήλ, που αναγκάζονται να κυκλοφορούν με μάσκες προστασίας από την πιθανή επίθεση χημικών όπλων, δεν γνωρίζουμε τι γίνονται οι μανάδες και τα παιδιά στη Βαγδάτη, που ισοπεδώνεται απ’ τον ανηλεή βομβαρδισμό;
Γιατί ο πρωθυπουργός της χώρας μας προσπάθησε να εξασφαλίσει, με το διάταγμά του, την συγκατάθεσή μας γι’ αυτόν τον πόλεμο, παραβιάζοντας την ιστορική μας εμπειρία, ότι πάντα δίναμε τα περισσότερα - κάθε φορά - και πάντα ήμασταν οι μεγάλοι χαμένοι;
Δεν γνωρίζει στ’ αλήθεια, γιατί γίνεται αυτός ο πόλεμος;
Δεν του ανέλυσε κανείς απ’ τους συμβούλους του, ότι η συνδιάσκεψη της Μάλτας προσδιόρισε τα νέα «τετελεσμένα γεγονότα», τον νέο στόχο, που αυτή τη φορά ήταν τα πετρέλαια του Ισλάμ κι επομένως ο προαποφασισθείς πόλεμος έψαχνε για αφορμή κι ότι αυτή την αφορμή θα ευρίσκοντο ή θα κατασκευάζονταν αρκετοί ανόητοι για να την προσφέρουν;
Δεν αναρωτήθηκε, όπως ο κάθε απλός άνθρωπος: πώς οι πολιτικοί επιβήτορες και εκμεταλλευτές της Λατινικής Αμερικής, του Αφγανιστάν και της Λιθουανίας, οι εισβολείς του Λιβάνου και του Γκολάν, οι σφαγείς των «κατεχομένων» της Παλαιστίνης και οι σφετεριστές χασάπηδες της Κΰπρου, πώς λογιάζονται για ελευθερωτές, για υπερασπιστές των ιερών και δικαίων μας;
Δεν ξέρει, ότι ο πόλεμος γίνεται για τα συμφέροντα των «επτά αδελφών» και των παραγωγών όπλων; Ότι η Αμερική χάρη σ’ αυτόν ξεπερνά το τεράστιο εξωτερικό της χρέος και βρίσκει «Άλλοθι» για τα σοβαρά οικονομικοκοινωνικά προβλήματα στο εσωτερικό της; Ότι η Σοβιετική Ένωση χάρη σ’ αυτόν περνά στο παρασκήνιο για να τακτοποιήσει τα δικά της συμφέροντα, αθέατη, ανενόχλητη, με τον τρόπο που αυτή ξέρει;
Γιατί δεν μας λέει, ότι αυτή τη στιγμή συρώμεθα σε μια περιπέτεια εξαιρετικά επικίνδυνη για μας, που έχουμε ανοιχτές και αιμορραγούσες πληγές, εθνικές, κοινωνικές και οικονομικές;
Πολλά δεν μας είπε ο καλός μας πρωθυπουργός και ευχόμαστε ανάμεσα σ’ αυτά, να μην είναι και το ότι ίσως, αυτός προσωπικά, ν’ ανήκει σ’ αυτούς, που «διευκολύνονται» απ’ αυτή τη σύρραξη, που πάει να γίνει Εφιάλτης.
Δόθηκε στο «ΕΘΝΟΣ» μεσούντος τον «Πολέμου τον Κόλπου», αλλά η εφημερίδα αρνήθηκε τη δημοσίευσή του ως έχει. Μετά απ’ αυτό το γεγονός η Μαρία Τζάνη διέκοψε τη συνεργασία της με το «ΕΘΝΟΣ».