Την Ελλάδα των τραυμάτων, τη χώρα των θεσμών και των συνδρόμων «πάτησε» η... Τσιτσιολίνα. Και οι Νεοέλληνες; Μερικοί το είδανε σαν πλάκα. Άλλοι κουνήσανε με νόημα το κεφάλι- κάποιοι εκφραστήκανε «οργισμένα» και έκαναν το λάθος να τα βάλουν με την Τσιτσιολίνα. Ευτυχώς, που απ’ όλη αυτή τη φιέστα, ο λαός ήταν απών.
Η Τσιτσιολίνα ήταν, όμως, εδώ• κι αν θέλαμε να την αγνοήσουμε, τα αποκαλυπτικά δισέλιδα των εφημερίδων και ο υπερβολικός χρόνος στην TV κατάφεραν να μας πείσουν, ότι το φαινόμενο μας ενδιαφέρει. Έτσι ή αλλιώς. Τι είναι, όμως, η Τσιτσιολίνα; Να το πούμε καθαρά:
Ένα νοσηρό πολιτικό φαινόμενο, που μας επιτρέπει να ανιχνεύσουμε ένα μηχανισμό α) διάβρωσης του Κοινοβουλευτικού Θεσμού, β) μιας γιγαντιαίας και άδηλης προσπάθειας υποβάθμισης του πολίτη σε χειραγωγούμενο «μαζάνθρωπο», γ) αναίρεσης της κοινωνικής και πολιτικής οντότητας της γυναίκας και μετατροπής της σε εργαλείο συγκεκριμένης χρήσης και, τέλος, δ) βαθμιαίας εξάλειψης της μοναδικής ικανότητας του ανθρώπου να ερωτεύεται και αντικατάστασής της από τη δυνατότητα να λειτουργεί μόνο «σεξικά».
Το πορνό
Όλα αυτά έχουν ένα βασικό στόχο: Την αναίρεση της πολιτικής ιδιότητας του ανθρώπου.
Τη μετατροπή των πολιτών σε πολιτικά νεκρή «μάζα» ανθρώπων , για να γίνεται δυνατή η απόλυτη χειραγώγησή της, εφ’ όσον, αντί της ανθρώπινης ευαισθησίας, αυτή θα αντιδρά μόνο στη διέγερση των γενετησίων περιοχών της.
Θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος: γιατί να είναι κακό μια «ηθοποιός» να είναι μέλος ενός Κοινοβουλίου; Και δικαιολογημένα. Γιατί ο ηθοποιός, ο διαμορφώνων το ήθος, αυτός που αναπαριστά τα ήθη, ίσως να είναι και ο πλέον κατάλληλος για το αξίωμα. Ο ηθοποιός ασφαλώς. Αλλά όχι η «πορνοστάρ».
Το πορνό είναι μια πρόθεση. Πρόθεση αναίρεσης της ομορφιάς του έρωτα. Της χάριτος και δύναμης που ακτινοβολεί η ερωτευμένη μορφή. Στο πορνό δεν υπάρχει το συναίσθημα που εξανθρωπίζει τον άνθρωπο. Υπάρχει η τυφλή και απρόσωπη διέγερση, χάριν αυτής της διέγερσης. Στον έρωτα, το κυρίαρχο είναι το Πρόσωπο. Στο σεξ, είναι ένα μέρος της ανατομίας μας, όχι κατ’ ανάγκη πάντα το ίδιο. Έτσι, το όλο ζήτημα καταντά υπόθεση... κρεοπωλείου.
Δεν είναι τυχαίο, ότι στα μυθιστορήματα που περιγράφουν μια εφιαλτική, για τους ανθρώπους, μελλοντική διακυβέρνηση, η αλλοτρίωση και η χειραγώγηση του μαζανθριόπου καθίσταται δυνατή, επειδή προηγουμένως έχει εξαλειφθεί η ικανότητά τους να ερωτεύονται. Σ’ αυτές τις κοινωνίες επιτρέπεται μόνο το σεξ• για αναπαραγωγή ή για εκτόνωση. Ο έρωτας απαγορεύεται δια νόμου.
Όμως, η Τσιτσολίνα ισχυρίζεται ότι, μ’ αυτό που είναι και κάνει, εκφράζει τη γυναικεία απελευθέρωση. Αγνοεί, η δύστυχη, ότι η ίδια είναι ένα θύμα αυτού του μηχανισμού υποβάθμισης του ανθρώπου- ότι είναι ένα σύμβολο της πιο αισχρής εκμετάλλευσης και του πιο ανίερου υποβιβασμού της γυναίκας.
Εξευτελισμός
Υπάρχει όμως και η καθαρώς πολιτική διάσταση του «φαινομένου Τσιτσιολίνα». Η φράση: «Για να γίνω βουλευτίνα, έδειχνα στους ψηφοφόρους μου το βυζί μου, για να γίνω πρόεδρος θα δείξω το κωλαράκι μου», μας βάζει μπροστά σ’ ένα ερώτημα: ποιοι και γιατί επιθυμούν τη διάβρωση του Κοινοβουλευτικού Πολιτεύματος, εκμεταλλευόμενοι τις τυχόν αδυναμίες των λειτουργών του, αλλά και τη διαφορετικού επιπέδου πολιτική συνειδητοποίηση των πολιτών του; Ας το κρίνει ο αναγνώστης. Επιδιωκόμενος στόχος είναι η δημιουργία αδιάφορου και υπερανεκτικού πολίτη; Πιστεύουμε πως ναι.
Ένας πολίτης που τα ενδιαφέροντά του θα είναι προαποφασισμένα και τηλεκατευθυνόμενα. Ένας πολίτης που δεν θα μπορεί, έστω και για μία στιγμή, να νιώσει φόβο για όλ’ αυτά που γίνονται γι’ αυτόν χωρίς τη συμμετοχή του (που προϋποθέτει Παιδεία), όχι μόνο γιατί δεν θα τα ξέρει, αλλά, κυρίως, γιατί δεν θα τον ενδιαφέρει να τα γνωρίσει.
Έτσι, με μέσο τη σταδιακή εξάρτησή του και την αντικατάσταση, άρα και αλλοίωση, των συμβόλων και των αξιών του, οδηγείται στην αδιαφορία.
Αφετηρία της όλης επιχείρησης: η γελοιοποίηση και υποβάθμιση του γυναικείου προτύπου.
Για όσους το πρότυπο γυναίκα συμβόλιζε ομορφιά , πόνο, συντροφικότητα και τρυφεράδα, αυτά πρέπει να τα ξεχάσουν. Ο μηχανισμός που προωθεί «Τσιτσιολίνες» δίνει νέο πρότυπο τη γυναίκα: της «βρωμιάρας χαρούμενης γουρουνίτσας».
Τίθεται, λοιπόν, το ζήτημα: πώς συνδέεται ο εξευτελισμός του γυναικείου συμβόλου με την ποιότητα της κοινωνίας και το είδος της πολιτικής διακυβέρνησης;
Η γυναίκα
Η θέση της γυναίκας στην κοινωνία είναι πολιτική επιλογή και μία από τις Αρχές της κοινωνικής ανισότητας ή μη. Πρώτος ο Αριστοτέλης3 επισήμανε, ότι η γυναίκα θεωρείται «δούλη» μόνο σε ολιγαρχικά καθεστώτα, γιατί εκεί η εξουσία ασκείται σε πολίτες - «δούλους» και «δούλες». Είναι ακριβώς σ’ αυτές τις κοινωνίες, τις βαρβαρικές, που οι άνθρωποι έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμα της σκέψης και της απόφασης για τη ζωή τους και το έχουν εναποθέσει στους λίγους που τους εξουσιάζουν.
Αυτός, πιστεύουμε, πως είναι ο στόχος της επιχείρησης «Τσιτσιολίνα». Κι είναι παρήγορο, που «η φτέρνα της δεν έδεσε με τα χώματά μας».
Όμως, παρ’ όλο που κινδυνεύω να χαρακτηριστώ απ’ αυτή κι εγώ ως «έχουσα σεξουαλικό πρόβλημα», εν τούτοις θα το πω: η κάθε Τσιτσιολίνα το «παίζει» γυναίκα, αλλά γυναίκα δεν είναι...
Μαρία Τζάνη, Έθνος 12.08.1987